Op uitnodiging van het bestuur van de vereniging “Westdorpe en Omstreken” zijn leden van de vereniging “Walcheren” op zaterdag 26 mei 2007 een dag te gast geweest bij enkele (bestuurs-) leden van “Westdorpe” in het kader van een Hokbezoek.

Na een oproep/uitnodiging in het maart-Delta-Nieuws om op Hokbezoek te gaan, hebben een tiental leden positief gereageerd en op de aangebroken zaterdag rijden we met een drietal auto’s naar d’overkant. Afgesproken was om rond half 9 bij elkaar te komen vóór de tolpoortjes van de Westerscheldetunnel om vervolgens gezamenlijk naar het eerste adres te rijden. Het weer is goed, droog, bewolkt met af en toe een zonnetje en een redelijke temperatuur.
Onze vereniging is vertegenwoordigd door (alfab.): Han en Dennis van Doorn, Ab en Michel van Moolenbroek, Gilles Provoost, Ab de Visser, Wim Wattel, Marc en Esther Westerdijk en Riet de Witte.

Tegen negenen arriveren we op het eerste adres bij Eddy D’haene in de Zandstraat, een langgerekt dorpje, even voorbij Sluiskil en dat de doorgaande weg vormt naar Philippine.
We worden door Eddy hartelijk verwelkomd met koffie en koek. Hij is niet alleen: vanuit vereniging Westdorpe worden we ook welkom geheten door (alfab.): Sytze de Bruine, Tonny Hamelink, Jacco Jonker, Jacqueline Mansveld en Tonny Pijcke.
Na de nodige (sterke) verhalen, is het tijd om de dieren te gaan bekijken, want dat is immers ons (grootste) doel. We kijken onze ogen uit, want de tuin achter het huis mag bij een eerste aanblik ogenschijnlijk klein lijken, maar dat is optisch bedrog. De tuin heeft een enorme diepte. Bij de wat oudere woningen zien we vaak dat men over grote (diepe) tuinen kan beschikken, maar deze tuin is toch wel in een XXL uitvoering en doet ons direct denken aan de tuin die we enkele jaren geleden bij het Hokbezoek aan Joël Laleman in Maldegem zagen. Ook hij had wel een fiets nodig om “even” zijn laatste meters tuin te gaan bekijken.
Eddy heeft het keurig voor elkaar: diverse hokken voor zijn dieren, afgewisseld met (moes-)tuin, gras en fruitboompjes. Arbeidsintensief maar het ziet er keurig uit. In zijn konijnenhokken toont hij ons zijn mooie Blauwe Weners en in de kippenverblijven zien we de prachtige grote Plymouth Rocks en het opgroeiende spul onder warmtelampen. Eén haan geeft ons het nakijken: hij loopt als vrij man in de tuin rond en blijft aandachtig onze aanwezigheid vanaf een veilige afstand gadeslaan. Het is goed toeven tussen de dieren en Eddy geeft bij zijn dieren aan de aandachtige kijkers tekst en uitleg. Na alles te hebben bewonderd, bedanken we Eddy voor de ontvangen gastvrijheid en gaan we naar het tweede adres.

Jonge Plymouth Rocks bij Eddy D’haene

Serieuze discussie met Eddy (geheel links)


Wat een ruimte!


Nog veel meer ruimte met enkele hokken


Het bezoek bij Eddy


Dat tweede adres is dichtbij en te voet gaan we met de al aanwezige Jacqueline Mansveld naar haar stekje, zeg maar stek, aan de andere kant van de straat een twintigtal huizen verderop. Ook hier kunnen we genieten van de nodige dieren. Ze heeft een minder diepe tuin dan Eddy, maar deze is weer veel breder: genoeg ruimte om de liefhebberij te kunnen botvieren. Ze is een echte liefhebster van dieren en zij heeft in enkele ruime hokken Cochinkrielen en Wyandottekrielen lopen en nog een aantal kippen die niet volgens de regels van de standaard zijn gekweekt. Maar deze kippen “buiten standaard” zijn prachtig om te zien en in het bijzonder enkele grote fraaie hanen. Jacqueline vertelt over haar passie met dieren honderduit en legt ook uit dat zij haar dieren voor haar plezier heeft en niets voelt om gericht te gaan kweken voor bezoek aan tentoonstellingen. Enerzijds natuurlijk jammer dat we zo iemand met zoveel liefde voor dieren missen op de shows, anderzijds kun je het haar zeker niet kwalijk nemen dat ze alleen maar gek is op haar dieren thuis rondom haar.
Na alles uitgebreid te hebben bekeken en uitleg over haar dieren te hebben gekregen worden de stoelen gehaald en zitten we met inmiddels prima weertje op het gras te genieten van iets fris. We bedanken daarop Jacqueline en haar echtgenoot voor het gastvrije onthaal en vervolgen ons Hokbezoek.



Jacqueline Mansfeld met enkele van haar dieren


Eén van de hokken van Jacqueline


De “grote jongens” hebben volop ruimte


“Kunnen we ook zo’n hok thuis bouwen?”


Jacqueline's liefhebberij


Tekst en uitleg werd gegeven




Wie wil hier nu niet wonen


Het is inmiddels lunchtijd geworden en we zijn uitgenodigd bij Corrie en Sytze de Bruine in Sas van Gent om te lunchen en natuurlijk ook zijn hokken en dieren te bekijken. Sytze mag dan minder tuin bezitten om zijn hobby te kunnen uitoefenen, zijn hokken en dieren zien er prima verzorgd uit. Sytze is begonnen als konijnenfokker met Vlaamse Reuzen, maar heeft zich midden jaren ’90 toegelegd op  de  kweek  van  rassierduiven en dan met name de Exhibition Homers en vervolgens zijn daar de Show Racers en de Kasseler Tuimelaars bijgekomen. De laatste jaren is zijn eerste liefde weer gegroeid en heeft hij weer konijnen, de Nederlandse Hangoordwergen.
Na eerst even gekeken te hebben worden we geroepen voor de buitenlunch. Corrie en Sytze hebben het prima voor elkaar en het gehele gezelschap kan de buikjes vullen, waarbij de nodige verhalen en tips over het kweken, hokkenbouw, enz. over tafel gaan. Erg gezellig en de tijd vliegt om. De hoogste tijd om verder te gaan met het bekijken van de dieren en de hokken waar we gebleven waren: we kunnen weer mooie jonge Exhibitions en Show Racers bewonderen, maar ook in de konijnenstal hebben de voedsters bij Sytze niet stil gezeten. Ook daar is gewerkt.
Het klokje tikt onverbiddelijk verder, we nemen onder het bedanken voor de genoten gastvrijheid afscheid van Corrie (Sytze gaat met ons mee) en we gaan naar het volgende adres.





Genieten van de lunch bij Corrie en Sytze de Bruine


Sytze's duivenhok met volière


Even poseren


Ook Sytze (geheel rechts) heeft weer konijnen

In het mailtje dat ik van Sytze ontving met de gegevens waar we naar toe zouden gaan, berichtte Sytze dat we na het Hokbezoek bij hem zouden vertrekken om naar Nieuw-Namen te gaan om “Patrick Wijnacker zijn uitgebreide veestapel te gaan bekijken”.
Ingewijden onder ons weten dat Patrick een liefhebber/fokker is van veel dieren in diverse diergroepen, maar wat we daar zien overtreft toch onze stoutste verwachtingen.

Patrick woont in een vrij nauwe en drukke straat en je bent voorbij zijn woning eer je het beseft. Je hebt er dan ook geen idee van dat achter zijn woning een grote tuin ligt waar het één groot dierenfestijn is en het grootste deel van zijn tuin daarvoor ingericht is.
Na een hartelijke ontvangst gaan we in zijn eerste hok een kijkje nemen waar we worden verwelkomd door een aantal geiten, échte stamboekgeiten waar hij ook mee showt. Het hok is met een aantal afdelingen speciaal daarvoor ingericht. Voorts heeft hij een langgerekt hok waar hij “slechts” één dwerghoenderras in huisvest, maar dan wel in vele kleurslagen. De Antwerpse Baardkrielen in (praktisch) alle kleurslagen is een machtig gezicht. Voorts niet vergeten een volière met vogels en achter in zijn tuin een groot hok met duiven en konijnen. Om wat op te noemen: Hollanders, Kleurdwergen, Belgische Zilvers, Klein Lotharingers, Russen, Weners.
Ook in duiven houdt hij het niet bij één ras, getuige de Oud Hollandse Kapucijnen, Show Racers, Damasceners, Figurita’s, Duitse Modena’s en Brünner Kroppers. Het is een geweldig dierenfestijn en alles ziet er prima uit. Als we later “aan de borrel” vragen hoe hij dat alles in stand kan houden, krijgen we een bevestiging van ons vermoeden dat dit niet één, twee, drie verzorgd is. Patrick heeft er gemiddeld genomen enkele uren ’s morgens en ook ’s avonds voor nodig om alles te verzorgen.
Maar....... deze dierentuin is nog niet alles. Hij neemt ons mee naar een weitje – nou ja, zeg maar: wei – vlak bij zijn woning en daar zien we een aantal schapen, geiten, een pony en een lama. We kijken ons ogen uit.

Enkele geitjes bij Patrick Wijnacker


Prachtige onderkomens voor de Antwerpse Baardkrielen


Volop belangstelling


Patrick heeft nog voldoende groen in zijn tuin


Wat loopt daar nu voor een dier?


Juist ja.......... een lama !


Na alles uitvoerig te hebben bekeken en het nodige over deze dieren te hebben gehoord, is het tijd voor het terras om met een biertje of een frisje verder te keuvelen over de hobby. Het is erg gezellig en we kunnen nog wel uren doorgaan, maar de klok tikt verder. Het is even over half vijf als we Patrick bedanken voor zijn gastvrijheid en we huiswaarts rijden.



Het “eindgesprek” bij Patrick

We kunnen terugzien op een erg leuke dag waarbij we het nodige hebben gezien, de vriendschapsbanden tussen beide verenigingen weer eens zijn aangehaald en waarbij wij hen hebben uitgenodigd voor een tegenbezoek volgend jaar, dat graag geaccepteerd werd.

Han van Doorn.