Het is inmiddels zo’n 10 jaar geleden dat door de vriendschapsbanden tussen Joris Deneire en “onze” Willem Jongeneel ook een vriendschapsband is ontstaan tussen hun beide verenigingen: de Koninklijke Angora Kleinveeclub Brugge en de Kleindierensportvereniging “Walcheren”.
In 2004 resulteerde dat in een uitnodiging van de Angora Kleinveeclub om bij haar op Hokbezoek te komen. Voor het jaar daarop werden de Brugse fokkers uitgenodigd om bij leden van onze vereniging “Walcheren” op Hokbezoek te komen, waarna om en om bij elkaar een Hokbezoek plaatsvond. Daarbij gingen ook leden van beide verenigingen op elkaars tentoonstelling inzenden. Op onze Delta-Show kunnen we genieten van prachtige Belgische rassen in de diverse diergroepen.
Vorig jaar hebben we met het Hokbezoek een jaartje overgeslagen, aangezien de vastgestelde datum om naar Brugge te gaan niet mogelijk bleek te zijn bij onze Belgische vrienden en een andere zaterdag vóór de vakanties bij ons niet meer mogelijk was. Een nieuwe afspraak werd gemaakt voor zaterdag de 28e mei 2011.

Onze Belgische vrienden hadden voor dit Hokbezoek weer een aantal fokkers met uiteenlopende soorten kleinvee op het programma staan en bij het horen dat we met een aantal Vlaamse Reuzenfokkers naar Vlaanderen kwamen, kwam er nog een Vlaamse Reuzenfokker bij die niet alleen ons uitnodigde om te komen kijken, maar hij wilde ook wat bloedverversing aanschaffen.

Aangezien het eerste adres zich niet ver van de Franse grens bevindt en we rond de klok van negenen worden verwacht voor het ontbijt, is het al vroeg vertrekken. Gezamenlijk vertrekpunt is het tolplein van de Westerscheldetunnel waar we om 07.15 uur vertrekken. Ieder is keurig op tijd en met 3 auto’s met 12 personen en enkele Vlaamse Reuzen rammen beginnen we aan de rit naar ons eerste adres in Roeselare.

Een wens voor een Hokbezoek is altijd mooi weer om bij de fokkers te kunnen genieten van hun tuin, hun hokken, hun dieren, kortom, alles wat men bij de fokkers buiten kan aantreffen. In het verleden hadden we de meeste keren mooi tot acceptabel weer en voor deze zaterdag zijn de weersvooruitzichten niet optimaal. Maar met een matige wind, een zonnetje en half bewolkt weer mogen we niet klagen. In de loop van de middag zou het weer echter gaan betrekken en uiteindelijk gaan regenen. De temperatuur schommelt zo rond de 18 graden.

Keurig op tijd arriveren we om tien voor 9 in Roeselare bij Christian Lagrange, een bekend rassierduivenfokker. Bij aankomst worden we hartelijk welkom geheten door Jo Herman, voorzitter van de Brugse Kleinveeclub en organisator van deze dag, secretaris Yves Scheepens, enkele bestuursleden en vanzelfsprekend door Lagrange en zijn echtgenote.
Wij worden na de verwelkoming allereerst uitgenodigd om na zo’n lange reis het ontbijt te gebruiken. We gaan daar graag op in en onze gastheren hebben het prima voor elkaar. Een zeer uitgebreid ontbijt staat op ons te wachten, het is de Belgische gastvrijheid ten top. Met onze Belgische vrienden wordt het nodige bijgepraat en dan is het tijd voor het “echte” Hokbezoek: de hokken en de dieren.

Lagrange heeft een enorme tuin achter zijn woning dat achter de woningen van zijn buren een groot vervolg heeft. Een prachtig aangelegde tuin met zitjes, planten, bloemen en moestuin, vijvers en paadjes, en daarbij zijn hokken met zijn duiven, eenden, konijnen en hoenders.
Langrange geeft een uitgebreide rondleiding en we beginnen bij de duiven: zijn bekende Engelse Modena’s waarmee hij al vele jaren veel successen mee oogst. Momenteel legt hij zich toe op de specifieke almond kleur en toont ons daarvan prachtige dieren. Het is een rappe prater en vertelt ons over zijn fok, zijn successen op tentoonstellingen zowel in eigen land als in buurland Frankrijk. Voorts heeft hij de Romeinen, reuzenduiven zijn het, die tussen de Engelse Modena’s het goed kunnen vinden. In aparte hokken heeft hij zijn broedkoppels. “Duiven broeden graag verscholen”, aldus Lagrange, en hij laat zijn broedhokken zien. Het zijn behoorlijke broedhokken voor deze grote rassen en we zien dat alle broedhokken voor de helft tot twee-derde zijn afgeschermd. Het zijn houten voorfronten die gemakkelijk te verwijderen zijn om het broedhok schoon te maken. In het geblindeerde deel zitten de duiven te broeden c.q. groeien de jongen op.
We worden verder rondgeleid en zien met en tussen vijvers een aantal kleine hokken met diverse eendenrassen en vervolgens zien we de Zijdehoenders. Dat is festijn voor onze meegereisde kenner en fokker Ron. Was het bij de duiven nog ons specialist Gerard die uitgebreid met Lagrange over de duiven stond te keuvelen, nu is het Ron z’n beurt en Langrange vindt het prachtig.
Ook onze konijnenfokkers komen aan de beurt. Na de Zijdehoenders een aantal konijnenhokken waar ook uitgebreid bij wordt stilgestaan. Het is verder genieten van de prachtig aangelegde tuin met vijvers die door een brug met elkaar verbonden zijn. Lagrange vertelt enkele prachtige anekdotes over de wijze waarop hij de vijvers heeft aangelegd.
De tijd vliegt bij al het moois wat we zien en het is inmiddels tegen elven dat we het echtpaar Lagrange dankzeggen voor hun gastvrijheid en onze weg vervolgen. Jo Herman met zijn medebestuurders begeleiden ons en zij trekken met ons de hele dag op.

Ons volgende adres is een viertal kilometers verder in Roeselare. We gaan naar VABI, het Vrij Agro- en Biotechnische Instituut voor biotechniek, dierenzorg, landbouw en tuinbouw. Het is een praktijkschool voor een opleiding voor dierenverzorger / assistent dierenarts. Deze praktijkschool is gevestigd in een geheel verbouwde varkensboerderij met stallen. We worden verwelkomd door Sofie Margot en zij geeft ons een rondleiding. We krijgen een keur aan verschillende dieren te zien. Verschillende rassen schapen, geiten, hoenders, duiven, cavia’s, konijnen. In de binnenhokken zien we muizen, tamme ratten, gerbils, hamsters, kanaries, parkieten, kwartels. Buiten in aparte hokken nog de Belgische hoenderrassen Braekels en de Izegemse koekoek. Tijdens de rondleiding vertelt ze over de opleiding aan de studenten die hier de praktijk leren en bijv. ook aan de bak moeten bij bijzondere bevallingen met keizersnede enz.
Inmiddels is het lunchtijd en we worden voor de lunch uitgenodigd in de kantine van het opleidingsinstituut. Een prima lunch wordt ons aangeboden en het is half 2 wanneer we vertrekken naar het volgende adres. We bedanken ons voor de ontvangen gastvrijheid.

We rijden in een klein uur langs Lichtervelde, Zedelgem, Oostkamp en via de E40 komen we in Oudenburg, niet ver van Oostende. Het is half 3 als we op de Brugsesteenweg bij Roland van Loocke arriveren. We kunnen onze auto’s op z’n binnenterrein parkeren, een groot gazon dat al betere tijden heeft gekend. “Het heeft hier al tijden niet geregend”, aldus Van Loocke, en dat is te zien. Het gras heeft hele lichte tinten aangenomen, maar allee, daar zijn we niet voor gekomen. Na verwelkoming door Van Loocke gaan we allereerst naar een stenen hok dat aan de voorkant uitlopen heeft voor kippen. Binnen in het hok is een loopbreedte en aan de ene kant zien we de afdelingen voor de kippen en aan de andere zijde zien we……… Ja, wat zien we eigenlijk. Het zijn onderkomens voor de Vlaamse Reuzen die bij nadere bestudering op een wel heel efficiënte wijze worden gehouden.
De Vlaamse Reuzen verblijven in hokken van zo’n 2,5 x 0,80 meter met een bodem van plastic kunststof roosters, alles op een hoogte van ongeveer 40 cm. boven de vloer. In iedere afdeling staat een kunststof kratje (zo’n boodschappenkrat) waar hooi en stro in ligt en waar de konijnen hun behoefte kunnen doen. Heel praktisch ingericht, maar bij onze konijnenmensen is er toch het gevoel dat men de “warmte” mist. Zij zien toch liever een konijn in een “ouderwets” hok met stro d’r in.
Voorts is onze gastheer een fervent vlieger met postduiven. Hij heeft dan ook een aantal hokken staan met zijn postduiven, waarbij een apart hok voor de kwekers. Ook deze hokken zijn zó efficiënt ingericht dat er zo weinig mogelijk werk moet worden verricht om het schoon te houden.
We hebben nog niet alles gezien, maar we worden uitgenodigd om binnen “iets” te komen nuttigen en wat te drinken. In de grote woonkamer is voldoende ruimte voor ons en onze begeleiders en we worden vergast op pannenkoeken. Wij doen ons tegoed aan deze lekkernij en worden daarbij voorzien van de nodige koffie. Vervolgens worden enkele meegenomen Vlaamse Reuzen aangekocht door met Van Loocke en daarna gaan we verder op “excursie” en bekijken we de – inmiddels buiten werking zijnde – installaties om hammen te roken. Onze gastheer vertelt uitvoerig hoe een en ander in zijn werk gaat.
In een ander deel van deze stal zien we de voeders die hij aan de postduiven voert. We zien veel verschillende soorten granen van diverse voederfabrieken. Hij mengt en mixt alles zelf. We staan stil bij een ton met een graansoort dat we niet kennen. Op de vraag wat dit is, krijgen we als antwoord dat dat “triticale” is. We kennen het niet, dus zal er bij thuiskomst gegoogeld moeten worden. Onze reisleider Jo maant ons om verder te gaan, want het is inmiddels tegen vijven.
We nemen afscheid en bedanken ons voor de heerlijke pannenkoeken en de rondleiding.

Op naar het volgende adres, dat ongeveer 20 km verder ligt. Het is inmiddels zwaar bewolkt geworden en de weersvoorspelling is dat het tegen de avond gaat regenen. Nadat onderweg bij een fokker nog enkele konijnen door onze Belgische vrienden zijn afgeleverd, vervolgen we onze reis en rijden via Brugge – we kennen de weg nog van de jaren dat we in de Beurshalle onze dieren tentoonstelden – naar een dorpje, aangekleefd aan Brugge: Sint-Kruis, waar we om half 6 arriveren. Daar woont Freddy Vermeersch, fokker van eekhoorns en postduiven. Hij verwelkomt ons en neemt ons mee naar zijn tuin achter zijn woning waar hij een aantal verblijven heeft voor de eekhoorns. De postduiven houdt hij op een andere locatie bij Damme. Hij heeft er enkele opgehaald om ze ons te tonen. Postduiven zijn postduiven en voor ons valt er niet veel aan te zien, maar deze postduiven hebben een speciaal verenpak. Vermeersch is dol op kleurtjes en fokt kleurpostduiven. Hij kweekt ze in poederblauw, roodschimmel en bont. Ten overstaan van ons geeft hij een heel betoog over de fok van deze kleuren. Bijzonder zijn z’n eekhoorns met de harlekijnkleur en de bonten. Jammer dat het zulke schuwe dieren zijn die als een wervelwind door de hokken rauzen. In een fractie van een tiende seconde kun je ze bekijken en floep………….. ze zitten en hangen weer al aan de andere kant van het hok.
Het is inmiddels gaan regenen en we trekken ons terug in de garage van Vermeersch waar we met een drankje verder praten over de hobby. Het is inmiddels half 7, we nemen afscheid en rijden naar het volgende en laatste adres.

We hoeven niet ver te rijden om bij Peter Vandaele in Moerkerke te komen. Peter is geen onbekende voor ons: we zien hem jaarlijks op onze tentoonstelling en op de tentoonstelling in Brugge. Ook zijn we bij het vorige Hokbezoek, drie jaar geleden, bij hem geweest. Peter heet ons met zijn gezin hartelijk welkom en bij hem zullen we niet alleen zijn Orpingtons bekijken; hij is ook onze gastheer voor een voortreffelijke barbecue. Jammer dat het weer niet wil meewerken, het regent af en toe, maar een party tent biedt uitkomst en kunnen we droog en windvrij van een kostelijke maaltijd genieten.
Na een erg gezellige BBQ waar volop over dieren, organisaties, tentoonstellingen, enz. enz. wordt gepraat, nemen we om kwart voor 10 afscheid van onze Vlaamse vrienden. We bedanken de familie Vandaele hartelijk voor deze avond en Jo Herman met zijn bestuurders voor de fijne dag.

We kunnen terugzien op een fantastische dag waarin we een grote verscheidenheid aan dieren en dierenverblijven hebben kunnen bewonderen. Met nogmaals dank aan onze Belgische vrienden!

Han van Doorn,
Middelburg, juli 2011.

(foto’s: Han van Doorn – Ab de Visser – Marc Westerdijk)